Snipper was een aalgladde en meedogenloze oplichter die vanuit de half vernietigde luchthaven teerde op de armoede van de overlevenden. Boran en Mattia komen in zijn klauwen terecht wanneer ze zijn kerosine proberen te stelen en de boel per ongeluk opblazen.

Dit fragment is eruit gegaan om verschillende redenen: Snipper was niet echt nodig om het verhaal te vertellen en in een later stadium heb ik beslist om de luchthaven in handen van de Cycloop te geven.

Wat vooraf ging

Wanneer ze in de luchthaven op zoek gaan naar een manier om tot bij de kerosine te komen worden Boran en Mattia plots onder vuur genomen door een helicopter. Met een welgemikt schot van zijn kruisboog vernielt Mattia de staartschroef van het toestel. De helicopter wordt onbestuurbaar en stort neer... op de tankwagens met kerosine.

Hoewel het niet gepubliceerd werd is het volgende fragment auteursrechtelijk beschermd. Het mag enkel gebruikt worden voor educatieve doeleinden. Voor elk ander gebruik is voorafgaandelijk de schriftelijke toestemming van de auteur vereist.

Snippers mannen brachten de jongens langs een poort in de omheining naar de achterzijde van het luchthavengebouw. Langs een dienstingang kwamen ze in de bagagedoorvoerruimte terecht. Het vroege ochtendlicht scheen door de tochtflappen op reusachtige bergen stoffige koffers en tassen: alle bagage die binnenkwam op het moment van de Bom. Even verder gingen reusachtige transportbanden omhoog en verdwenen in de muur. Langs een hele reeks dienstdeuren en gangen kwamen ze in het bagage-afhaalruimte terecht. Voor de oorlog zou het hier vol mensen gestaan hebben, die nauwlettend de band in het oog hielden, hopend dat hun koffers er wel degelijk bij zouden zijn en niet onderweg waren naar Hongkong. Nu was de hal volledig verlaten. De elektronische borden waar de vluchten op aangeduid werden, waren donker en bedekt onder een dikke laag stof. En buiten het regelmatige geklop van soldatenlaarzen en hun eigen voetstappen, werden Boran en Mattia een ijselijke stilte gewaar.
Via een kapotte roltrap kwamen ze in de vertrekhal terecht. De grote ramen waren eruit geblazen tijdens de eerste schokgolf en de vloer was bezaaid met een dikke laag zand en afval.
Zwijgend leidden de bewakers hun gevangenen naar het andere uiteinde van de hal, waar de metalen deuren van een lift blonken in het nu volop doorbrekende zonlicht.
De commandant van de groep drukte op de knop en een rood lichtje flitste aan en uit. Boran zag dat er aan de lift gesleuteld was en hij bleek nu dienst te doen als een soort pendelbus tussen de hoogste verdieping en de benedenverdieping.
Er weerklonk een valse toon toen de lift aankwam en de deuren schoven traag open.
De commandant duwde de jongens ruw de cabine in en de liftdeuren sloten zich weer vanzelf. Het bedieningspaneel lichtte automatisch op, wat Borans vermoeden bevestigde dat de lift van ergens anders uit werd bediend. Ze zou hen alleen brengen daar waar Snipper wilde. Ze konden zich trouwens geen trucjes veroorloven, want de commandant hield hen onder schot.
Met een schok zette de cabine zich in beweging. Boran telde de verdiepingen en kwam aan vijf toen de lift stopte. Na een paar seconden schoven de deuren traag open. De liftcabine gaf uit in een ruim kantoor, voorzien van vasttapijt en een luxueus lichtarmatuur. Het was net alsof de tijd hier was blijven stilstaan op het moment vlak voor de Bom. Voor het reusachtige panoramische raam stond een massief eikenhouten bureau. De lederen directeursstoel, was met de rug naar de jongens gedraaid. Enkel de rookwalmen die achter de hoge rug opstegen getuigden van een menselijke aanwezigheid. Een grote hand kwam vanachter de stoel tevoorschijn en wenkte het gezelschap dichter. De commandant duwde de jongens voor zich uit naar het bureau en legde hun kruisbogen op de gepolijste schrijftafel. Meteen maakte hij rechtsomkeert en stapte weer de lift in. De deuren sloten zich en het rode lichtje flitste uit.
Boran en Mattia keken elkaar aan. Hun wapens lagen binnen handbereik, maar de dreigende rookwalmen achter de stoel leken een haast hypnotisch effect op hen te hebben. Was dit een soort test? Uiteindelijk werd het Mattia teveel en hij greep naar zijn kruisboog. Meteen draaide de directeursstoel 180 graden en de jongen zette geschrokken een stapje terug.
In de stoel zat een klein mannetje, niet veel groter dan Boran en zelfs kleiner dan Mattia. Hij had een rond, rimpelig gezicht en het weinige haar dat aan de zijkanten van zijn hoofd overbleef kleefde door het zweet tegen zijn vettige huid. Hij was behoorlijk opgekleed in een smetteloos, wit maatpak, hemd en das, alsof hij elk moment een pianoconcert zou geven. Om zijn linkerpols zat een raar toestelletje dat waarschijnlijk de lift bediende en tussen zijn knoestige vingers hield hij een half opgerookte sigaar.
"Dat zou ik niet proberen, jongeman." Zijn stem klonk hoog en krakerig.
Het mannetje legde zijn sigaar in de rand van een kristallen asbak en keek de jongens onbewogen aan, voordat hij vervolgde: "Weten jullie wat jullie gedaan hebben? Dat was een hele maandvoorraad kerosine, net aangekomen uit de Noordelijke raffinaderijen."
Geen twijfel mogelijk, dit was Snipper in hoogsteigen persoon.
"Had u die vliegende koffiemolen aan de leiband gehouden, dan was dit niet gebeurd!" riep Boran kwaad.
"We kwamen u eigenlijk om kerosine vragen, we hebben het dus niet opzettelijk gedaan," voegde Mattia eraan toe.
"Dat kan me niks schelen," antwoordde Snipper kil, "jullie gaan hoe dan ook voor de schade betalen."
"We hebben niets dat u kan interesseren."
"Er is altijd iets dat me interesseert." Snipper nam een diepe haal van zijn sigaar en blies de rook omhoog naar het plafond. Hij stond recht en liep langzaam op Boran toe. Hij was inderdaad nauwelijks een kop groter dan de twaalfjarige jongen en keek hem gebiologeerd aan. Boran voelde zich erg ongemakkelijk worden.
"In het Noorden is er een bloeiende markt voor… hoe zal ik het zeggen… goedkope werkkrachten." Hierbij greep hij Borans onderkaak stevig vast, zodat de mond van de jongen een weinig opende en zijn puntgave gebit zichtbaar werd. Snipper keurde Borans mond alsof het een beest betrof en de jongen had veel zin om de akelige man een kniestoot in zijn ballen te verkopen. De kracht waarmee Snipper zijn kaakbeen vasthield, deed hem echter wijselijk van gedacht veranderen. De man was dan wel klein en dik, hij had genoeg kracht om Borans kaak met één hand te versplinteren en daar voelde de jongen niet veel voor.
"Mooi, heel mooi," kraakte Snipper toen hij Boran uiteindelijk terug los liet. "Voor een gezond kereltje als jij worden fortuinen neergeteld."
"Geen sprake van!" riep Mattia. Ook hij durfde nu maar pas zijn mond te openen, nu zijn vriend uit de ijzeren greep verlost was. "Wij zijn geen slaven! Laat ons gaan!"
Hij wou naar zijn kruisboog grijpen, maar Snipper haalde bliksemsnel een glanzende Colt .45 uit zijn jasje.
"Groot kaliber voor zo'n klein mannetje," smaalde Mattia.
Maar Snipper had nu controle over de hele situatie en lachte boosaardig. "Zing maar een toontje lager. Als het moet verkoop ik jullie allebei."
"Dan zul je ons eerst moeten doden," antwoordde Boran dapper.
"Een goedgemikte vleeswonde vermindert niets aan jullie waarde," kraakte Snipper.
Maar Boran bleef koel. "Jij kent je wapens niet. Als je ons met zo'n kaliber raakt, kun je ons over de hele kamer bijeenvegen!"
Mattia keek even raar naar zijn vriend, maar hij wist wel waar hij op aanstuurde. En even schoot er een glimp van twijfel over Snippers gezicht, maar het mannetje herpakte zich snel en richtte de Colt op Mattia.
"Ik ben eens benieuwd of je nog zo'n grote mond hebt als ik de kop van je vriendje eraf knal."
"NEE!" riep Boran verschrikt uit, "Ik zal alles doen wat u vraagt."
"Boran doe niet stom!" riep Mattia, "Denk je echt dat hij het gaat doen?"
"Wedden?" grijnsde Snipper en om zijn woorden kracht bij te zetten nam hij Mattia in een stevige nekgreep en duwde hem de koude loop in zijn oor.
"Alsjeblieft doe hem niks," smeekte Boran, "Het is mijn fout dat de tanks zijn opgeblazen, u mag me als slaaf verkopen. Maar laat hem los, alsjeblieft."
"Boran! Hou je mond! Hij is het niet waard!" riep Mattia.
Maar Boran zag hoe Snippers vinger aan de trekker verstrakte. Mattia sloot zijn ogen voor het fatale schot en toen de Colt met een harde knal afging, wist hij dat het met hem gedaan was. Maar er klopte iets niet, want zelfs toen de nagalm van het schot was uitgestorven, merkte Mattia dat hij nog steeds in het kantoor stond. En een seconde later hoorde hij een zware slag, alsof iemand een aardappelzak naast zijn voeten neergooide. Hij opende zijn ogen en zag Snipper in een hoopje op de vloer liggen. De Colt lag rokend naast hem en er zat een groot gat in de muur boven de liftdeur. Boran stapte verbaasd op het roerloze lichaam toe.
"Zou hij d-dood zijn?" vroeg hij met beverige stem.
Mattia gaf geen antwoord, maar knielde neer bij Snipper en legde zijn hand in de vlezige hals. Hij werd een zwakke hartslag gewaar, maar tegelijkertijd stootte hij ook op een klein stalen pijltje dat diep in Snippers nek zat, net naast de wervelkolom. Voorzichtig trok hij het pijltje uit de nek van de man en toonde het aan Boran. Die wou het kleinood meteen vastnemen, maar Mattia trok het weg. "Pas op, joh! Er zit vast een sterk verdovend middel op."
"Laten we dan maken dat we hier wegkomen, voordat wij ook zo'n ding in onze nek krijgen."
"Dat zal niet gebeuren," klonk het plots achter hen. Met een ruk draaiden de jongens zich om. Ze kenden die stem! Een airconditioningrooster in de muur sprong uit zijn voegen en viel met een doffe klap op het tapijt. Uit de opening kwam Leslie gekropen. Ze stapte verder het bureau in en liet haar blik rusten op het lichaam van Snipper.
"Hij heeft genoeg waarschuwingen gehad. Hij mag van geluk spreken dat ik geen cyanide heb gebruikt."
"Wat doe jij hier?"
"Voor beschermengel spelen. Snipper staat niet bepaald bekend als een kindervriend en het verwondert me dat jullie levend tot bij hem zijn geraakt. Hebben jullie al kerosine?"
"Mijn snuggere maatje heeft er een helikopter op neergehaald," antwoordde Mattia droogjes.
"Per ongeluk!" protesteerde Boran.
Leslie schoot in de lach. "Dat was jij? Goh! Wat een spektakel voor zo'n klein kereltje. Ik heb het vuurwerk gezien van aan het andere eind van de stad."
"Ja, maar nu kunnen we wel naar onze kerosine fluiten," sprak Mattia humeurig.
"Nu gaan jullie me toch eindelijk eens vertellen waarom jullie die kerosine nodig hebben."
"Voor mijn straalbrommer. Dat is al wat ik je zeg."
"Mattia, ik heb jullie leven gered en ik wil jullie helpen zoveel ik kan, maar dan moet ik wel weten wat er allemaal achter zit. Ik heb nog nooit gehoord van kinderen die hun leven wagen om aan een beetje kerosine te geraken voor een straalbrommer."
Boran en Mattia keken elkaar aan.
"De Cycloop heeft onze ouders," zei Boran.
Het was alsof deze vier woordjes Leslies gevoelige snaar raakten.
"Nu begrijp ik het," zei ze stil.
"Je wilt ons dus helpen?"
Leslie knikte. "Maar jullie moeten in je achterhoofd houden dat de Cycloop geen medelijden kent, ook niet voor kinderen."
"Daar kan hij over meespreken," wees Mattia naar Boran. Maar net op dat moment weerklonk een misselijk gekreun achter hen. Snipper kwam stilaan weer bij zijn positieven. Meteen sprong Leslie bovenop hem en hield hem een reusachtig gekarteld mes tegen de strot.
"Welkom tot de wereld van de levenden, Snippertje. Jij gaat mijn vrienden helpen."
"Helpen?" kreunde het mannetje terwijl zijn gezicht vertrok van de hoofdpijn, "ze hebben de hele voorraad vernietigd. Ik kan hen niet helpen, zelfs al wou ik."
"Oh, jawel. Jij gaat hun de kerosine geven uit jouw privé-jet."
"Over mijn lijk!"
Leslie drukte het mes steviger tegen Snippers keel. "Dat kan geregeld worden!"
"Nee, stop! Oké, ik zal jullie helpen!"
"Wat een brave jongen," grijnsde Leslie. Ze trok Snippers handen op zijn rug en klikte ze vast met een paar verroeste handboeien. Toen ze hem overeind trok, verloor hij haast zijn evenwicht. Het krachtige verdovingsmiddel was nog niet helemaal uitgewerkt.
"Kom mee, Snippertje," maande Leslie de man aan en leidde hem naar de lift.
"Nu ga je echt te ver, smerige teef!" riep Snipper kwaad, maar Leslie lachte.
"Zorg maar dat jij niet te ver gaat, of ik zorg dat het behang een nieuw kleurtje krijgt."
Dat in combinatie met het mes op Snippers keel legde hem het zwijgen op.
Boran en Mattia namen hun wapens. Leslie drukte op de knop en de liftdeuren schoven open.